Dubbele gastblog: Niet hij, niet zij, maar ik

Spread the love

Voor Markt It Zero ben ik gevraagd een gastblog over de vraag ‘Wat stel jij al heel lang uit?’ te schrijven. Ik heb een eerste artikel geschreven, en ze waren blij ermee, maar ze wisten meer over mij. Dus, ze hebben gevraagd om ook over een ander onderwerp te schrijven. 10 dagen later heb ik toch besloten ook over mijn transitie te schrijven. Bij deze:

Niet hij, niet zij, maar ik

31.01.2018
E.T. Abels

Wat stel jij al heel lang uit?

11 jan 2018

 

Het was winter 2016, ik woonde in Göteborg, Zweden, werkend aan de thesis voor de master Gender Studies die ik aan het afronden was. Net terug uit Italië, waar ik mijn stage had gedaan, had ik mijn eigen appartementje weten te regelen. Een thesis schrijven, dus ik was mijn master aan het afronden. Iets waar ik erg tegenop zag, omdat ik me dan in de grotemensenwereld van ‘werk’ en ‘belastingen’ moest gaan bevinden. Dus, had ik bedacht dat ik dit misschien nog wat langer kon uitstellen en een voorstel ingediend voor een PhD in Hongarije, bij de CEU.  

Toch, ergens in mijn achterhoofd, was er een gedachte die me vertelde dat ik helemaal niet zo’n universiteits-type was. Had al moeite met deze master, die focus, de vasthoudendheid, het overzicht. Eigenlijk ben ik veel meer een praktisch persoon. En dat zouden ze bij de applicatie zien, ze zouden er doorheen kijken, zei die gedachte, en dan zat ik met niks. Dus naast mijn plan A, wilde ik een plan B, voor mijn gemoedsrust. Maar, plan A was al zó realistisch, dat plan B álles mocht zijn wat ik maar kon bedenken. 

Daar zat ik dan, eigenlijk moest ik aan mijn thesis schrijven, maar ik kon me niet concentreren op de teksten. Ik staarde naar de kaart van Europa, met stickers waar ik zoal ben geweest en avonturen heb beleefd, de penstrepen over de grote wegen, die mijn lift-routes voor moesten stellen. Reizen leek mij een super tof plan B, maar hoe? Ik kon niet eeuwig blijven liften. En hoe kwam ik aan geld? Ik had een paard, misschien te paard? Dat idee had ik ook na de middelbare al een keer de revue laten passeren. Of, nog beter: met paard en wagen! En, dan neem ik gewoon betalende gasten mee in de wagen, heb ik ook meteen inkomsten. Ik zag het wel zitten eerlijk gezegd, en begon enthousiast aan wat schetsen van die wagen. Ohja, maar, ik moest die thesis ook nog afkrijgen.

Tot de uitslag van de PhD applicatie binnen kwam. Niet aangenomen. Dus toch. Maar, ik voelde geen paniek, juist enthousiasme. Want mijn plan B maakte me inmiddels zo blij, dat ik heel opgelucht was, dat ik niet was aangenomen voor iets waar ik eigenlijk juist geen zin in had. Zonder hier bewust mee bezig te zijn, heb ik op dat moment gekozen voor mezelf. Fuck de maatschappij, de verwachtingen van het zoeken van een baan na je studie, of alsmaar verder studeren. Ik ga doen waar ik enthousiast van word, en dat ga ik op zo’n manier doen dat ik er van kan rondkomen. Opeens werd het afstuderen iets om naar uit te kijken, en ik slaagde dan ook op tijd (al was het wel op het nippertje) voor mijn master. 

Constant krijg ik nu complimenten over de durf die je hiervoor moet hebben: doen wat je zélf wilt, je dromen achterna gaan. Maar, ik was juist banger voor doen wat de maatschappij wél verwachtte, dan voor iets doen wat ik zelf super graag wil. Tuurlijk kom je hobbels tegen op de weg, maar ik heb nu álle motivatie om ze te nemen, omdat het voor iets is waar ik enorm veel zin in heb. Iets wat geheel mijn eigen ding is, wat bij me past en waar ik mijn ei in kwijt kan. Dat is wel anders dan wanneer ik vast zou zitten in één of andere baan waar ik niet zo achter sta als mijn eigen droom. 

Heb jij ook een (hele kleine of hele grote) droom die je ten uitvoer wilt brengen?

Ik draai in ieder geval de gestelde vraag graag om: ik stel niet meer uit. 

Ik voer mijn droom uit. 

En wel nu.

Want ik leef dit leven maar één keer.

 

Wat stel jij al heel lang uit?

22 jan 2018

 

Een fysieke transitie, dat is wat ik al heel lang uitstel. Volledig mezelf zijn. Toegeven aan mezelf wie ik ben. En nu mijn familie het weet, mag de hele wereld het weten: ik ga dit jaar een fysieke transitie in, niet van het ene hokje naar het andere, maar naar mezelf. Ik heb me nog nooit comfortabel gevoeld als vrouw, evenmin als man, wat de zoektocht naar mezelf wel enigszins moeilijk heeft gemaakt, moet ik toegeven. Sinds een jaar of 2,5 ga ik nu als non-binair door het leven, en sinds ik terug ben in Nederland na mijn master Gender Studies in Zweden, ben ik gaan ontdekken dat mijn non-binariteit niet alleen een identiteit is in mijn hoofd, maar ook een fysiek aspect heeft.

Ik was er altijd van overtuigd dat ik zou gaan trouwen met een man, kindjes zou krijgen, werk, de standaard. Dat idee moest ik met de jaren in mijn puberteit langzamerhand uit mijn hoofd zetten, tot het moment dat iemand het via Hyves aan mijn vroeg: val jij toevallig op meisjes in plaats van jongens? 10 jaar geleden was dat, in mijn laatste jaar van de middelbare school. En bij wijze van viering, is het nu, 10 jaar later, weer zover. Ik heb er 10 jaar over gedaan, om eerst te accepteren dat ik op vrouwen viel, en het plaatje in mijn hoofd te veranderen. Daarna om te ontdekken dat er nog meer naast ‘cis-gender’ man en vrouw zijn bestaat, en wat dit voor mij betekend.  Tot het vertellen aan mijn vrienden en familie dat ik een fysieke transitie ga ondergaan, naar een lichaam die is wat ik zie als ik in de imaginaire spiegel kijk, in plaats van wat ik zie als ik in een echte spiegel kijk.

10 jaar is een lange tijd, en er is veel gebeurt in die tijd. Mijn vrienden en familie hebben mij zien veranderen, meer durven opkomen voor mezelf, meer comfortabel met wie ik ben. Van verlegen puber naar zelfverzekerde twintiger. Altijd net iets anders dan de meesten, in kleding, in mening, in hobbies. Ze zijn met me meegegroeid, en alhoewel ik me ontzettend druk maakte om te vertellen dat ik nu niet meer zal overkomen als ‘die enige dochter’, blijkt het bij iedereen al in de lijn der verwachtingen te liggen. Het is interessant hoe je zelf een heel process door gaat, en dit is al de tweede keer, er heel moeilijk over doet, vooral met betrekking tot vertellen aan anderen… En dan blijkt dat ze het heel normaal vinden. Wat een dooddoener eigenlijk, ik vraag me dan elke keer af: waar was ik dat jij het wel aan mij zag maar ik niet aan mezelf?

Maar het process van ontdekken en realiseren wie je bent, is misschien nog wel veel belangrijker dan de dag dat je het iemand verteld. En dat process is nog lang niet over. Want op de vraag hoe mensen mij nu ‘moeten’ aanspreken heb ik geen antwoord. Kies iets leuks, zei ik laatst tegen iemand die het vroeg. Eigenlijk is het vragen hoe je me nu zal aanspreken al genoeg. Er is in het Nederlands niet echt een andere optie, wat het er niet makkelijker op maakt. In Zweden was ik singular ‘they’, heerlijk was dat, ik voelde me als een vis in het water. In Nederland hebben we zoiets niet, en ik kan er ook niet één, twee, drie eentje bedenken die dat kan worden. Eelste, dat is de naam, noem me maar zo. En als je dan toch iets wilt schrijven, doe maar z/ hij ofzo, wordt in de Engelse literatuur veel gebruikt. En wat er op mijn paspoort komt te staan? Ook alweer zoiets, iets wat niet past, in ieder geval. 

Dit zijn allemaal randzaken uiteindelijk, die er toe doen voor mijn gevoel van acceptatie, maar vooral voor anderen, die mij hier altijd naar vragen. Deze fysieke reis die ik onderga doe ik juist omdat ik merk dat ik zó ontzettend gefrustreerd wordt van de wereld, dat ik heb besloten: als ik nou eens eerst zorg dat ik mij okay voel in mijn eigen lichaam, dan kan die wereld vinden wat ze maar willen. Ik heb in ieder geval mezelf waar ik happy mee ben.

 

E.T. Abels 

Ondernemer

eelste.nl 

Please follow and like us:
0

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.