De zomer is begonnen

Spread the love

Na een plotselinge aanval van hagelstormen, we zijn deze week bijzonder verrast door een grote hoeveelheid zon: de zomer is begonnen. Op de ochtenden in het weekend zit ik op het balkon in de zon, helemaal ingesmeerd met zonnebrand, ontbijt etende en een boek lezende. Ik verkas af en toe naar de bank binnen, om mijn huid een beetje rust te gunnen, en wat extra zonnebrand op te smeren voor ik weer naar buiten ga. Na de lunch ga ik naar buiten, voor een wandeling in het bos achter het complex. Niet over de grote paden, maar ik zoek de kleine weggetjes, alhoewel niet ongebruikt hier in Zweden, en vermijd de gebouwen en mensen rondom het park. Ik kom wat prachtige uitzichten tegen, ruik de geur van de bloemen en luister naar de vogels die hun eerste nest van het jaar bezingen. Wanneer k thuis kom werk ik een poosje aan mijn thesis en maak daarna avondeten. 

Het is het goede leven, dit, ook al komt de thesis deadline elke dag dichterbij. Ik kan het in mijn spieren voelen, de spanning en onmogelijkheid om helemaal te ontspannen. Toch probeer ik te ontspannen, en droom over wat ik ga doen als ik terug kom.

Zoveel dingen moeten worden geregeld, praktische zaken. Ik denk erover na, maar laat ze me niet stressen, het is niet de tijd om nog meer stress te creëren. Verzekeringen, verhuizen, werk, geld, belasting, pensioen… Dingen waar ik niet over na wil denken, maar waarschijnlijk wel moet, binnenkort. Alle contracten in Zweden stop zetten, mijn bank account sluiten, afscheid nemen. Ik ben niet zo goed in afscheid nemen, meestal vertrek ik gewoon. Ik pak mijn spullen en ga. Dat is het leven, ontmoet en vertrek, het heeft geen zin om er heel moeilijk of problematisch over na te gaan denken. Mensen komen en gaan. Ik had altijd een groot probleem ermee, maar het leven heeft me geleerd dat dit is gewoon hoe het gaat, en hoe het altijd zal zijn. Uiteraard ben ik soms meer verdrietig dan andere keren, en soms zou ik helemaal geen afscheid willen nemen. Maar op het moment dat ik ga, pak ik gewoon mijn spullen en ga, zonder terug te kijken, een traan wegpinkende wanneer niemand kijkt, en de mensen voor altijd in mijn herinneringen vastzettend. Ik zal nooit vergeten, in ieder geval niet hen die een impressie bij me hebben achter gelaten, die mijn vrienden waren, die invloed hebben gehad op mijn leven. Je weet maar nooit waneer ik je weer zie, het zou misschien jaren kunnen duren, misschien nooit. Misschien blijven we in contact, misschien spreken we elkaar nooit weer. Het komt en gaat zoals het doet, er is geen vechten tegen.

Tussen mijn gedachten en wensen door denk ik na over mijn Vardo droom. Moeders heeft me foto’s gestuurd van een platte wagen die te koop staat vlakbij hun huis, het ziet er goed uit. Het wordt echt, in mijn dromen woon ik er al, zelfs in mijn dagdromen. Ik kan me al voorstellen hoe het zou moeten gaan, en hoe het zal zijn. De mensen die me komen bezoeken, de plekken waar ik heen ga, de problemen die ik tegen zal komen. Ik kijk er naar uit, dit is waar ik nu aan zou moeten werken, dat weet ik. Er is niks anders wat ik zou nu moeten doen, of misschien, nadat ik dan mijn thesis heb afgemaakt en terug ga naar Nederland. Stap voor stap, om de logica te behouden.

Please follow and like us:
0

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.