Handwerk en realiteit/cultuurshock

Spread the love

Het is de 10e dag dat ik terug ben in Nederland en serieus aan het werk ben met de Vardo. Ik heb 2 jaar in het buitenland gewoond, in Zweden, en een beetje Italie en wat reizen in Spanje tussendoor. In Zweden heb ik behoorlijk eenzaam geleefd naast mijn studies, en ontmoette maar een paar mensen buiten mijn klasgenoten. Ik was constant gefocust op onderwerpen van Gender Studies, zoals privilege, normnativiteit, en iedereen waarmee ik omging was bekend met deze onderwerpen. Terug nu in ‘realiteit’, onder de mensen die niet zo bezig zijn met deze onderwerpen, niet altijd ervan bewust zijn, of er nog nooit van hebben gehoord, en ik realiseerde me dat ik een beetje een realiteitsschok heb. Misschien gecombineerd met een cultuurschok van het zijn in een ander land, ik weet het niet precies, maar meestal krijg ik deze cultuurschokken wat later. De realiteitsschok bestaat in mijn geval uitje realisatie dat mensen buiten mijn kleine bubbel nog steeds in stereotypen leven, zichzelf constant geruststellen dat hun normativiteit nog van hen is en hun privileges vaststellen door middel van presentatie en taal. Ik ben buiten mijn bubbel in Zweden geweest, maar wasaltirjd al snel terug, of zorgde ervoor dat ik met mensen was die bekend zijn met de onderwerpen die voor mij zo belangrijk zijn. Nu begin ik te realiseren dat ik terug in realiteit ben. Ik zal hier niet zo veel queer mensen vinden, die bekend zijn met feminisme, die reflecteren op zichzelf en bewust zijn van hun privileges en met enige nederigheid met hun privileges omgaan, en hen respecteert die ze niet hebben. Die politiek betrokken zijn wanneer het gaat om gelijkheid, diversiteit, veiligheid en comfort. Dit zijn geen onderwerpen die veel besproken zijn in de omgeving waar ik op het moment zit, of misschien zijn ze het wel, maar dan op de tegenovergestelde manier die ik graag zou zien.

Dan is er nog een ander probleem hiermee: ik haat het om rondom mensen te zijn die me het gevoel geven dat ik bepaalde dingen niet kan zeggen. Waar ik op mijn woorden moet letten, omdat ik ze anders misschien beledig. Het laatste wat ik wil, maar ook wil ik niemand pijn doen met mijn woorden, en wanneer ik niet weet of niet geoefend ben ik het (niet) zeggen van bepaalde dingen, kan ik een fout maken, en het laatste wat ik wil is ze beledigen. Ik realiseer me dat nu ik me zo betrokken voel als mensen op een bepaalde manier, over bepaalde onderwerpen, of bepaalde stereotypes doen, ben ik ook in staat om het te bediscussiëren en uit te lichten, maar nu, wordt ík dus juist misschien de persoon waarbij mensen niet bepaalde dingen durven te zeggen of doen. En zoals je misschien begrijpt: dat is het laatste wat ik wil. Maar, hoe kan ik bij mensen zijn als ze me boos maken, bij wie ik realiseer dat ze mensen pijn doen met hun doen en taal, bewust of onbewust, hoe kan ik dan niks zeggen? Het is een dilemma, omdat ik zo getraind ben in het herkennen en bediscussieren van deze onderwerpen nu, en mensen haten het zo als ik het do, maar ik haat het als mensen niet bij mij in de omgeving willen zijn omdat ik bepaalde dingen aankaart de laatste tijd. Ik probeer kleine dingen nu voor me te houden, maar wanneer het te veel wordt kan ik het niet. Als ik zou willen kan ik van bijna alles wel wat zeggen, straks heb ik helemaal niemand meer die bij mij wil zijn. Maar hoe lang kan ik niks zeggen?

Wat een bedenkingen… Ik zal er wel uit komen, ik moet wel, maar het kost wat tijd. Ik zal niet die boze persoon worden, die de wereld haat, want ik kan zien dat mensen gewoon de kennis niet hebben. En ik kan een wereld niet haten puur omdat mensen niet alles weten, ik kan het hen die willen alleen willen leren.

Maar, naast deze bedenkingen, ben ik heel actief geweest met wat handwerk! Wanneer ik rondga met de wagen, wil ik natuurproducten verkopen, welke ik kan maken terwijl ik reis. Dus ben ik begonnen met trainen en zal binnenkort met verkoop beginnen, met wat min moeder mij kan leren: vilten, spinnen, weven… Het is super leuk en relaxen om te doen, de resultaten zijn prachtig, geen dier is gedood in het proces (de schapen zijn geschoren), en alhoewel het minder dan het minimumloon verdiend, de winst op het materiaal is relatief groot, zeker bij het vilten: perfect!

Mijn moeder doet dit al voor een aantal jaren, en heeft veel workshops gedaan, en ze is een goede docent wanneer het hierop aankomt. Ik ben al wezen spinnen, waarvan ik een mooi geweven kleed van zal maken. En voor nu, heb ik 2 vachten zelf gemaakt, 3 met mijn moeder samen.

We moeten nog even uitvinden hoe alle stro en hooi uit de vachten te krijgen, maar wanneer het meeste eruit is, kan ik ze misschien gaan verkopen. Jammer wel, want ze zijn prachtig, maar ik weet zeker dat we andere vachten krijgen die ook zo mooi zijn.

Verder heb ik ook een inkomen nodig, dus ik heb wat kerstbomen gesnoeid bij een boerderij, zijn schuur schoongemaakt, en gesolliciteerd hier in de buurt. Waarschijnlijk zal ik als proefkonijn voor medicijnen meedoen, wat je voor een 3 week bezig houd en behoorlijk goed verdiend, na welke ik 3 maand heb om aan de Vardo te werken. Klinkt als een perfecte baan!

 

 

En het inkomen? Gaat direct in de nog perfect te maken schatkistje:

Please follow and like us:
0

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.