In the end we only regret the chances we didn't take

Uiteindelijk heb je vooral spijt van de kansen die je niet hebt gepakt…

Spread the love

En daarom heb ik besloten die kansen zoveel mogelijk te pakken! Er zijn nogal wat vlakken in mijn leven flink in ontwikkeling, dus ik zal ze zo overzichtelijk mogelijk één voor één bij langs gaan:

Degenen die mijn Facebook volgen hebben het vast wel gezien: ik ben wat stilletjes! Deels komt dat omdat PostNL mijn telefoon kwijt is (aaarrrghhhhh) en ik dus met een telefoon zit die geen foto’s kan maken, maar deels is het ook omdat ik heel druk ben met de “Coöperatie Assen“. Ik heb er nog niet echt iets over geschreven, dus bij deze:

waarom moeilijk doen als het makkelijk kan - loesje

Vorig jaar kerst kwam ik Liedeke van SuperMirthe’s Lichtpuntjes tegen op de kerstmarkt bij de Balloohoeve. We hadden van elkaar al gehoord via de Drentse Zaak, maar nog nooit echt met elkaar gesproken. Soms moeten dingen zo lopen, dus ik kan niet zeggen of het eerder had moeten gebeuren, maar in ieder geval kregen we erg veel ideeën en hebben we meteen afgesproken. Wel, het was de eerste week van Januari dat de facebook en deze pagina online gingen, met een oproep om meer mensen/organisaties te zoeken die graag in coöperatieve vorm een locatie centraal in Assen zouden willen regelen. De gehele uitleg staat dus elders op deze website, en het uiteindelijke idee is nog volop in ontwikkeling, maar ik durf het voor mezelf nu zo te omschrijven:

  • Locatie centraal in Assen, ofwel in het centrum ofwel op minimale loopafstand
  • Voor ambachtslieden en wereldverbeteraars
  • Zowel productieve als dienstverlenende bedrijven
  • Voor en door kleine ondernemers, al dan niet in samenwerking met grotere ondernemers en/of subsidiepartners
  • Gezellige ruimte waar klanten worden ontvangen, waar ieder een kopje koffie kan krijgen, waar een winkel is met handgemaakte/duurzame/natuurlijke producten, waar samenwerking en kruisbestuiving tussen de ondernemers centraal staat
  • Re-integrerende mensen vinden hun weg naar werk bij de coöperatie
  • Jonge en/of kleine ondernemers kunnen bij de coöperatie een plek vinden om te ondernemen en te groeien, om zo eventueel uiteindelijk door te kunnen groeien naar een ruimte in het centrum
sky isn't the limit

Zoiets organiseren, dat kost heel veel tijd. En moeite. En inzet. En motivatie. En nog veel meer. We hebben inmiddels een aanjaagteam van 5 organisaties: een soort voorlopig kernteam die zich buigt over de plannen en het voortouw neemt. We hebben ook al heel veel organisaties en mensen geïnteresseerd om straks een rol te spelen in de coöperatie: ofwel als huurder, als flexwerker, als een nog onbekende functie, en nog veel meer. Heel veel, dat zijn op het moment 11 organisaties als huurder en 5 die we nog moeten spreken. Voor een maandje alleen in eigen kring semi-actief werven, vinden wij dat behoorlijk veel! Lees je dit en heb je ook nog ideeën: laat het vooral weten via cooperatieassen@gmail.com, of via het contactformulier

Door de coöperatie is er veel samenwerking gaande met Liedeke van SuperMirthe’s Lichtpuntjes. Om eraan te wennen dat we gaan samenwerken, heb ik ook alvast mijn spullen bij hun open huis mogen zetten op 13 Februari. Liedeke werkt met personeel dat aan het re-integreren is, en eigenlijk zie ik dit stiekem ook wel zitten voor het vilt! Het brengt me op veel nieuwe ideeën. Het vilten is namelijk erg tijdrovend werk, en het zou dus ideaal zijn als mensen die moeten wennen aan een vast ritme, aan werk hebben, of hun talenten nog moeten ontdekken, dit kunnen doen door middel van het maken van het vilt. Net zoals ze dit doen bij Liedeke, door middel van het maken van kaarsen.

In ieder geval kan ik nu af en toe gebruik maken van het kantoor van SuperMirthe, als het eigen personeel er toch niet is. Ideaal, want ik werk elders veel beter dan thuis. Ook heb ik gewoon wat sociale contacten nodig tijdens het werk, alleen maar in m’n up werken is helemaal niks voor mij. Zodoende dat ik steeds meer begin te denken om toch echt ook Liedeke achterna te gaan met het werken met re-integratie personeel. Lijkt mij super leuk om mensen hun talenten te laten ontdekken, om mensen in hun kracht te zetten, te laten ontdekken dat werk heel leuk kan zijn. Dus hoe dit precies zal gaan, we zullen zien, maar ik denk dat er veel moois in de pijpleiding zit!

Het is eigenlijk best raar dat ik tot nog toe niks met mijn studie(s) doe: een bachelor in Culturele en Maatschappelijke Vorming (CMV, nota bene cum laude afgerond), en een master in Gender Studies (wat me dus doctorandus maakt, hoe tof is dat!). Ik was altijd wel van plan er uiteindelijk iets mee te gaan doen, maar nu, 2,5 jaar later, begint het toch te kriebelen. Als transgender merk ik extra vaak hoeveel er nog aan misinformatie en misopvattingen zijn in de wereld, en het is tijd daar iets aan te doen. En dat kwam niet in de laatste plaats doordat ik werd gecontacteerd door iemand van mijn middelbare school die een ‘gender expert’ nodig had voor een reader voor docenten over gender‘neutraliteit’, en vond dat ik dat vast wel kon zijn. Toen ik die vraag kreeg, bedacht ik mij dat ik daadwerkelijk ook echt die gender expert ben, alleen dat mensen dat niet weten, en dat ik er niks mee doe. Daar gaat dus verandering in komen.

je kunt de tijd die je gebruikt om te klagen ook benutten om er iets aan te doen

Daarom ben ik nu bezig om te onderzoeken hoe ik dit ga doen. De opdracht van de docenten, daar bleken ze geen geld voor over te hebben. Dus eerst ga ik mij nu focussen op het ontwerpen van een bijscholingscursus voor docenten met betrekking tot gender (en dat vreselijke woord ‘genderneutraliteit’) en alles wat daaromheen op het moment en in het algemeen belangrijk is voor docenten en pedagogen: genderneutrale opvoedingen; Nashville; transgender kinderen en jongeren; multiculturaliteit en gender; Hema en NS-discussies; good practices uit het buitenland, etcetera.

Er is heel veel te vinden op het internet over deze onderwerpen, maar als je niet in de materie zit heb je geen idee welke informatie je eruit moet halen. Het internet heeft namelijk echt álle info, met en zonder onderbouwing, en wat waar is of niet, daar kom je niet zomaar achter. Fake nieuws samenstellen uit wat je op het internet vindt, is dus bijzonder gemakkelijk. Waarom ik deze open deur intrap? Omdat er dus nog steeds mensen zijn die geloven dat ze zelf de info wel op internet kunnen vinden, in plaats van er een expert voor in te huren! Het is nou eenmaal een belangrijk onderwerp op het moment, er zijn veel discussies en vragen, dus voor alle organisaties is het belangrijk er enig verstand van te hebben. En als je er dan toch tijd in steekt: zorg dan dat je de juiste info tot je neemt, door middel van het inhuren van een expert. Mij, bijvoorbeeld!

Therapy is too good to be limited to the sick

Opleiding tot Therapeut

In dit verlengde, wil ik graag ook een opleiding gaan doen. Want expert zijn is 1 ding, maar wat me fantastisch leuk lijkt is om mensen daadwerkelijk persoonlijk een stapje verder te brengen. Therapie heeft mij onwijs veel gebracht, en ik vind het heel erg leuk om andere ook een stapje verder te brengen. Daarom zou ik graag nog een opleiding doen, namelijk die tot MasterTherapeut ECP. In stapjes: na het 1e jaar ben je CouncelorCoach, na het 2e jaar Integratieve Councelor, en na het 4e jaar MasterTherapeut ECP. Een deeltijd opleiding aan de Nederlandse Academie voor Psychotherapie, waar je tijdens de opleiding al bouwt aan een lopende praktijk binnen de 24 uur per week die je er ongeveer aan kwijt bent. Waarom ik me nog niet heb ingeschreven? De opleiding kost rond de 8000 euro per jaar, en het moge een ieder die mij al langer dan vandaag kent duidelijk zijn dat ik dat niet zomaar ergens heb……. Dus hoe ik deze weg ga bewandelen, heb ik geen idee van. Maar het idee, de wil, de motivatie en het plan zijn er allemaal…

Wat dan mijn ideaal beeld is? Om uiteindelijk de dagelijkse leiding over het vilt over te dragen, en ik daar alleen op de achtergrond aanwezig ben. En om dan de rest van mijn dagen te vullen met allerhande spannende gesprekken over gender, en andere dingen die mensen bezig houden. In de wagen misschien, voor een intensief weekend, of ergens, in de coöperatie? Zoveel mogelijkheden, nog zoveel uit te zoeken… 1 ding is zeker: ik zie dit zitten. En mocht jij dus graag al met mij een keer om tafel te gaan zitten, geheel vrijblijvend, met jou vragen rondom gender, genderneutraliteit, genderneutrale opvoeding, transgender zijn (misschien is jouw kind, vriend, partner, of iemand anders die je dicht bij het hart ligt transgender), of een andere vraag die je graag met mij zou willen bespreken – neem dan vooral contact op. Weet, dat ik daar al open voor sta, en je graag in zal plannen. Ik mag het papiertje tot coach of therapeut dan wel niet hebben, de kennis heb ik wel, en in combinatie met mijn levenservaring komen we een heel eind. Stuur me dus gerust een bericht:

Mijn transitie

Dan is er natuurlijk nog een klein ander dingetje: mijn eigen transitie. Inmiddels zit ik al bijna 8 maanden aan de T(testosteron), en moet ik mij toch al regelmatig even scheren in het gezicht. Ik krijg een acne-behandeling vergoed door de zorgverzekering, om te voorkomen dat ik weer een heel gezicht vol puistjes krijg zoals in de puberteit. Ik moet regelmatig even flink mijn lichaam gebruiken, want anders gaan mijn spieren protesteren: wij willen bewegen! Ze zijn natuurlijk flink in ontwikkeling, en ik merk dat door de toename van de spieren, maar ook doordat de spierpijn de volgende dag niet tot nauwelijks aanwezig is! Super handig….

Maar het gaat natuurlijk niet allemaal even voorspoedig. In het medische traject ben ik nu aangemeld voor de plastische chirurgie bij het UMCG, en ik heb het gesprek met de psychiater aldaar gehad. Dit was allereerst al een dingetje, waar je alles over kunt lezen in mijn vorige blog. Nadat ik dus dat gesprek heb gehad, heeft een weekje of 2 geduurd voordat ik een brief kreeg waarin stond dat ik inderdaad door mag voor de koelkast. Of… naar de plastische chirurgie, dan, dus. Nadat ik echter na 2 weken nog niks had gehoord van de plastische chirurgie afdeling, heb ik ze eens even gebeld, of alles wel goed doorgekomen was en of ik op de juiste wachtlijst stond…….

Assertiviteit is aangeven hoe anderen jou mogen behandelen

Helaas. Dat was dus inderdaad niet het geval. De secretaresse kon zien dat er een brief was van de psychiatrie, maar die kon ze al überhaupt niet openen, omdat er geen ‘order’ was aangemaakt. Wie die ‘order’ dan moest plaatsen? Wel, psychiatrie. Dus ik heb met psychiatrie gebeld, en die zouden er eens even achteraan gaan, om me dan terug te bellen…. Wat ik zelf maar even heb gedaan, 2 dagen later. Toen bleek dat ze nu dan wél een order naar plastische chirurgie hebben uitgezet. Ik heb toch nog even vandaag teruggebeld om te checken of nu alles goed is gegaan, en er was nog iets met een order dat moest worden omgezet, maar ik zal eind deze week of begin volgende week volgens de secretaresse een brief ontvangen met meer info. Zo zie je maar, als je er dus niet achteraan zit, zit je zo een half jaar te wachten voor niks.

Tijd voor een feestje?

Tja, en zo assertief ik ben als het gaat om zakelijke zaken of het op mijn strepen staan met bedrijven en organisaties zoals het ziekenhuis, PostNL of Dynafix, zo on-assertief ben ik als het om mijn verjaardag gaat. En toch is het eigenlijk tijd voor een feestje: want de 27e ben ik 29 jaren jong. Maar ik durf het gewoon niet, een feestje vieren. Als kind kan ik me maar 1 kinderfeestje herinneren, als puber heb ik het nooit gevierd, en als student alleen als er ‘toevallig’ mensen achter kwamen dat ik jarig was. Niet dat ik het niet wil, maar ik geloof niet erin dat mensen komen, omdat ik te vaak een halve poging heb gedaan tot het organiseren van een feestje waarbij dan uiteindelijk de meeste mensen niet kwamen opdagen of afzegden.

Dus dit jaar ben ik op mijn verjaardag gewoon aan het werk (voila, het is dan ook een woensdag), en ook in het weekend erna is er werk gepland (en een verjaardag van iemand anders), en in het weekend ervoor een verjaardag van iemand anders. Zoveel makkelijker om naar de verjaardag van iemand anders te gaan dan om die van mezelf te organiseren… Want die hele oude (en helaas vertrouwde) stemmetjes in mijn hoofd die me vertellen dat ik het niet waard ben, dat mensen toch niet komen, hebben het dus dit jaar ook weer gewonnen. Dus nee, geen feestje dit jaar, al vind ik zelf dat ik er volgend jaar niet aan ontkomen met het ronde getal van de 30. Maar 29, is geen speciaal of rond getal, dus dit jaar hou ik het bij toevallige facebook felicitaties en die ene of andere kaart van een oom of tante die nog aan kaartjes versturen doet (oh ik hou zo van kaartjes!!!).

Oh en er zullen vast mensen langs komen, familie die graag een taartpunt mee-eten, vrienden die dit lezen en beseffen dat ik binnenkort jarig ben en ze mijn verjaardag niet willen missen… Vast, gelukkig. Of niet. En dan gaat het leven ook gewoon weer door. Volgend jaar weer een kans op een feestje!

En verder?

De trouwe lezer, die helemaal tot aan onder is gekomen, wil natuurlijk nog weten of ik mijn rijbewijs al heb? Nee, druk mee bezig, moet eerst wachten tot er weer geld is zodat ik het theorie-examen kan boeken. 

En of de wagen al waterdicht is? Nee, die staat nog in dezelfde staat trouw te wachten op de oprit. 

En of ik inmiddels al Arabisch spreek? Nou, na 4 lessen zou dat wel erg vooruitstrevend zijn…

Hoeveel opdrachten ik op het moment heb lopen? Wel, ik ben op het moment met 4 nieuwe vilt-opdrachten bezig en een oude die een upgrade nodig heeft.

Heb jij nog andere vragen? Of een opmerking? Ik vind het leuk een reactie te krijgen! Je kunt het allemaal hieronder kwijt, bij het kopje ‘geef een reactie‘!

Please follow and like us:
0

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.